อีกวิธีที่แป้งชอบให้กำลังใจตัวเองคือ
แป้งมักชอบเปรียบเทียบความพยายา
แต่ก่อนแป้งเหมือนอยู่ในก้นหุบเ
มองไม่เห็นสิ่งสวยงาม อากาศก็แย่มาก
เดินไปทางไหนก็วนๆอยู่ที่เดิม
มันมืดๆ น่ากลัวๆ มองไม่เห็นว่าจะไปทางไหนดี
เฮ้... แล้วเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง ทำไงดี
พยายามดิ้นรนหาทางออกสารพัด แต่ไม่ มันยังไม่ใช่ ไม่ใช่สักที
หาต่อไป ล้มลุกคลุกคลานไป ก็ยังหาไม่เจอ
จนวันหนึ่งมีคนโยนไฟฉายมาให้แล้ว บอกว่าปีนขึ้นมาสิ
ทางนี้ๆ... ปีนขึ้นมา ...
ในใจคิด ปีนขึ้นไปจะรอดจริงไหม แต่เอาวะ ปีนไปก่อน
ว่าแต่ ปีนเขาทำยังไง ... ปีนไม่เป็น ไม่เคยทำ
เอ้า... ปีนเขา ทำอย่างนี้ๆนะ ฝึกเข้าไปทุกๆวัน (มีคนตะโกนมา)
เอิ่ม ... พูดง่ายแต่ทำยาก ก็คนไม่เคยทำ
ปีนก้าวแรก ก้าวสอง ก้าวสาม .... ยากจัง เหนื่อยจริง
ปีนไปก็ตกลงมาบ้าง พักบ้างหยุดบ้าง แต่ก็ค่อยๆปีนต่อไป
ถามว่าปีนไปทำไม จะไปเจออะไรไม่รู้หรอก ก็ปีนๆไป
เวลาผ่านไป...เริ่มชิน ปีนเขา ... เหมือนเป็นสิ่งต้องทำทุกวัน
เริ่มปีนได้นานขึ้น เริ่มแข็งแรง เริ่มเห็นแสงสว่าง ปลอดโปร่งกว่าเดิม
จนเรามั่นใจว่า ใช่... นี่แหละทางรอด...
และที่สำคัญเราค่อยๆได้ทักษะการ
รู้อีกที อ้าว...มันอยู่ในตัวเราเรียบร้อ
ถึงจะอยู่ในหุบเขาแต่ก็ปีนขึ้นม
อาจจะมีก้าวพลาด ตกลงไปบ้าง แต่ก็ได้เรียนรู้
บอกตัวเอง เอาใหม่ๆ และปีนต่อไป ...
สุดท้ายไม่รู้ว่าจะปีนไปได้สูงแ
จะไปชมวิวสวยงามบนยอดเขาได้ไหม.
ตอนนี้รู้แต่ว่าสนุกกับการเดินท
คิดว่าจะปีนขึ้นจากเหว หรือจะปีนขึ้นเขาก็คงไม่ยากเย็น
เพราะมีทักษะการปีน และความอึด อยู่ในตัวเราแล้ว ...
แป้งมักชอบเปรียบเทียบความพยายา
แต่ก่อนแป้งเหมือนอยู่ในก้นหุบเ
มองไม่เห็นสิ่งสวยงาม อากาศก็แย่มาก
เดินไปทางไหนก็วนๆอยู่ที่เดิม
มันมืดๆ น่ากลัวๆ มองไม่เห็นว่าจะไปทางไหนดี
เฮ้... แล้วเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง ทำไงดี
พยายามดิ้นรนหาทางออกสารพัด แต่ไม่ มันยังไม่ใช่ ไม่ใช่สักที
หาต่อไป ล้มลุกคลุกคลานไป ก็ยังหาไม่เจอ
จนวันหนึ่งมีคนโยนไฟฉายมาให้แล้ว บอกว่าปีนขึ้นมาสิ
ทางนี้ๆ... ปีนขึ้นมา ...
ในใจคิด ปีนขึ้นไปจะรอดจริงไหม แต่เอาวะ ปีนไปก่อน
ว่าแต่ ปีนเขาทำยังไง ... ปีนไม่เป็น ไม่เคยทำ
เอ้า... ปีนเขา ทำอย่างนี้ๆนะ ฝึกเข้าไปทุกๆวัน (มีคนตะโกนมา)
เอิ่ม ... พูดง่ายแต่ทำยาก ก็คนไม่เคยทำ
ปีนก้าวแรก ก้าวสอง ก้าวสาม .... ยากจัง เหนื่อยจริง
ปีนไปก็ตกลงมาบ้าง พักบ้างหยุดบ้าง แต่ก็ค่อยๆปีนต่อไป
ถามว่าปีนไปทำไม จะไปเจออะไรไม่รู้หรอก ก็ปีนๆไป
เวลาผ่านไป...เริ่มชิน ปีนเขา ... เหมือนเป็นสิ่งต้องทำทุกวัน
เริ่มปีนได้นานขึ้น เริ่มแข็งแรง เริ่มเห็นแสงสว่าง ปลอดโปร่งกว่าเดิม
จนเรามั่นใจว่า ใช่... นี่แหละทางรอด...
และที่สำคัญเราค่อยๆได้ทักษะการ
รู้อีกที อ้าว...มันอยู่ในตัวเราเรียบร้อ
ถึงจะอยู่ในหุบเขาแต่ก็ปีนขึ้นม
อาจจะมีก้าวพลาด ตกลงไปบ้าง แต่ก็ได้เรียนรู้
บอกตัวเอง เอาใหม่ๆ และปีนต่อไป ...
สุดท้ายไม่รู้ว่าจะปีนไปได้สูงแ
จะไปชมวิวสวยงามบนยอดเขาได้ไหม.
ตอนนี้รู้แต่ว่าสนุกกับการเดินท
คิดว่าจะปีนขึ้นจากเหว หรือจะปีนขึ้นเขาก็คงไม่ยากเย็น
เพราะมีทักษะการปีน และความอึด อยู่ในตัวเราแล้ว ...
No comments:
Post a Comment