ดังต้นหญ้า

หลายๆครั้ง หัวสมองฉันมักจะชอบมีความคิดผุดขึ้นมาว่า...

ธรรมชาติจะสร้างคนอย่างฉันมาทำไมนะ

คนที่มีความสุขไม่เป็น คนที่รู้สึกไร้ค่า ไม่มีประโยชน์

คนที่จมอยู่กับความทุกข์สารพัดชนิด

ตั้งแต่เด็กโตมา ฉันไม่เคยรู้สึกว่า ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่
ฉันอยากจะตายให้พ้นๆไปซะ อยู่ร่ำไป

ฉันไม่แปลกใจเลยว่า
คนอย่างฉันจะได้รับเกียรติถูกวินิจฉัยอยู่เสมอว่า เป็นโรคซึมเศร้า ...
ฉันคุณสมบัติครบทุกประการที่คนเป็นโรคซึมเศร้าจะพึงมี
เกือบ 20 ปีที่ฉันรู้จักคำว่า โรคซึมเศร้า
รู้จักตั้งแต่มันยังไม่ได้เป็นโรคยอดฮิต ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
จนสมัยนี้ใครๆก็รู้ว่ามีโรคประเภทนี้อยู่
บางทีฉันก็รู้สึกว่า ฉันล้ำกว่าใครๆในเรื่องนี้
ราวกับเป็นผู้มีประสบการณ์มาอย่างยาวนาน

นั่นสินะ ธรรมชาติจะจัดสรรฉันมาทำไม
สมองก็ยังอยากจะส่งเสียงถามอยู่
ฉันเป็นมนุษย์ที่แปลกแยกไม่เข้าพวกกับใคร
ไม่ว่าพวกไหนฉันก็ไม่เข้าพวกด้วย
หรือธรรมชาติจะจัดให้ฉันเกิดมาเพื่อเดินทางคนเดียว
แต่ก่อนฉันไม่ชินเลย มันโดดเดี่ยว เศร้าและเหงา
มันรู้สึกไม่มีใครที่เข้าใจฉันเลยในโลกนี้
ฉันพยายามตะโกนบอกใครๆ แต่เสียงนั้นกลับไม่ไปถึงไหนเลย
แม้กระทั้งตัวฉันเองก็กลับไม่เคยได้ยินเสียงตัวเองเช่นกัน ...

หรือธรรมชาติอยากให้ฉันแข็งแกร่ง
หาทางออกให้ได้ด้วยตนเอง เลยให้โจทย์แบบนี้มา
บางทีฉันไม่ค่อยแน่ใจว่า สมองฉันดีหรือมีปัญหากันแน่
มันออกจะสับสนหน่อยๆ แต่ฉันก็ได้มันมา สมองอันนี้
แต่เอาล่ะ ฉันรู้สึกข้างในลึกๆอยู่เสมอว่า ...
ฉันจะหาทางออกได้ด้วยตนเอง

จากคนที่รู้สึกว่าโชคร้าย กลายเป็น โชค(ดี)สองชั้น

โชคดีที่ฉันไม่เคยตั้งเป้าหมายชีวิตว่า จะต้องมีความสุข
เพราะฉันไม่รู้จักว่าความสุขเป็นอย่างไรเท่าไรนัก
ชีวิตฉันวันๆมีแต่ทุกข์มากกับทุกข์น้อย

โชคดีที่ฉันตั้งเป้าแค่ให้ทุกข์ทุเลาเบาบางลง
มีชีวิตอยู่แบบปกติ ถ้าทำได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
ซึ่งถ้าเป็นแต่ก่อน ฉันจินตนาการไม่ได้หรอกว่า
ฉันจะได้มาอยู่ในสภาพแบบนี้ มันเกินจะจินตนาการ
มันเหมือนเดินออกมาไกลจากจุดนั้นมาก
อะไรหลายอย่างคลายลงไปเยอะ นึกถึงแล้วยังรู้สึกว่าโชคดีเสมอ

ฉันยังเดินทางคนเดียวเช่นเดิม
และยังต้องแก้ปัญหาตัวเองไม่เลิกรา
โชคดีที่ด้านกายภาพแก้ไปได้เร็วหน่อย
เลยพอจะมีเรี่ยวแรงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ

เดี๋ยวนี้บางทีสมองฉันยังส่งเสียงถามว่า
ธรรมชาติจะสร้างคนอย่างฉันมาทำไมกันนะ ดูไม่มีประโยชน์อะไร
สมองฉันอีกส่วนตอบสวนไปว่า ...
ก็คงมีเหตุผลที่ต้องเกิดมาแหละ
ให้ต้องมาทำอะไรสักอย่าง อย่าได้สงสัยเยอะไป ...

ฉันมักนึกถึงนักเรียนตัวน้อยของฉันคนหนึ่งที่เคยถามฉันว่า
ต้นหญ้า/วัชพืช มีประโยชน์อย่างไรกัน
ฉันหาคำตอบที่ดีไม่ได้เท่าไรนักตอนนั้น
วันหนึ่งฉันขี่มอเตอร์ไซด์ไปตามทางเล็กๆ
ที่มีตึกรามบ้านช่องสองข้างทาง
เมื่อฉันผ่านบริเวณที่มีหญ้ารกข้างทาง
ฉันรู้สึกถึงความเย็นและออกซิเจนผ่านเข้ามาในร่างกาย
และรู้สึกได้คำตอบนั้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆมาบรรยาย ...

บันทึกเมื่อ 21 มิถุนายน 2561